କବିକୁ ଦୂରରୁ ଦେଖ

1 Min Read

କବିକୁ ଦୂରରୁ ଦେଖ

ସୁନ୍ଦର ଦିଶିବ

ଦୂରରୁ ପର୍ବତ ଭଳି ।

ତା କଲମକୁ ଦେଖ

ହାତ ଦେଖ ନାହିଁ

ଶବ୍ଦ ଗୁଡା ସୁନ୍ଦର ଶୁଭିବ

କୁଳୁ କୁଳୁ ବହୁଥିବା

ଝରଣାର ପାଣି ଭଳି ।

ତା ଆଚରଣ ଜମା ଦେଖନାହିଁ

ତା ଉଚ୍ଚାରଣ ଶୁଣ

ମନ ତୁମ ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇଯିବ ।

କବିକୁ ଦୂରରୁ ଦେଖ

ସୁନ୍ଦର ଦିଶିବ

ଦୂରରୁ ପର୍ବତ ଭଳି ।

ଅସୁବିଧା, କବି ସଂଗେ ଦୋସ୍ତି କଲେ

ସଂଯତ ଧାଡି ଲେଖି ପାରୁଥିବା

ମଣିଷର ଅସଂଯତ ଚେହେରା ଦେଖିଲେ ।

କିନ୍ତୁ, ତାହାହିଁ ଚେହେରା ତାର

ତା ଉପରେ ତାର କାବୁ ନାହିଁ

ତେଣୁ ତାକୁ ଦୋଷ ଦିଅ ନାହିଁ

ସେ ଯେ କବି !

କବିକୁ ଦୂରରୁ ଦେଖ

ସୁନ୍ଦର ଦିଶିବ

ଦୂରରୁ ପର୍ବତ ଭଳି ।

ସେ ଗୋଟାପଣି ସମାଜର

ଅଥଚ ସମାଜର ନୁହେଁ ।

ସେ ଗୋଟାପଣି ତା ପ୍ରେମିକାର

ଅଥଚ ସେ ପ୍ରେମିକାର ନୁହେଁ ।

ସେ ଗୋଟାପଣି ତା ନିଜର

ଅଥଚ ନିଜର ବି ନୁହେଁ ।

ସେ ବି ଦଂଶିତ

ପ୍ରଶ୍ନରେ ବାରବାର

କାହାର, ସେ କାହାର?

ନା ସମାଜର

ନା ପ୍ରେମିକାର

ନା ନିଜର?

ପ୍ରତିଧ୍ୱନି ଗୋଟିଏ ଉତ୍ତର

କବି ତା ଶବ୍ଦର ।

ଶବ୍ଦର ଗାଲିଚା, ଶବ୍ଦ ସଂଗେ ରତି;

ଶବ୍ଦକୁ ନେଇ ଖେଳ, ଶବ୍ଦର ପାଗଳ;

ସବୁ ଖାଲି ଶବ୍ଦମୟ

ତାହାରି ଭିତରେ କବି ଜମାଏ ଆସର ।

ଆଉ ସବୁ ଉପଲକ୍ଷ-

ସମାଜ, ପ୍ରେମିକା,

ନିଜ ଆତ୍ମା, ଚେହେରା ନିଜର,

ସବୁ ଉପଲକ୍ଷ ।

ତେଣୁ , କବିକୁ ଦୂରରୁ ଦେଖ

ସୁନ୍ଦର ଦିଶିବ

ଦୂରରୁ ପର୍ବତ ଭଳି ।

(ରଚନା:ଏପ୍ରିଲ ୨୦୦୩)

ମୋବାଇଲ:୯୪୩୮୦୧୫୦୫୬

Share This Article
ଗଣିତ ବିଭାଗର ପ୍ରଫେସର, ଲେଖକ, ସମାଲୋଚକ, ସମାଜବିଜ୍ଞାନୀ